اجتماعي
 
چرا از همه‌پرسي برآشفته مي‌شوند؟
  بزرگنمايي:
سه شنبه 24 بهمن 1396 - 14:01:39

آرمان ايرانيان - به گزارش آرمان ايرانيان، مهرداد خدير در عصر ايران نوشت: «چنان که پيش بيني مي‌شد اصولگرايان از راهکار حسن روحاني براي برگزاري همه پرسي در موضوعات مورد اختلاف استقبال نکرده و بعضا برآشفته اند. برخي مي‌گويند زمينه آن فراهم نيست و بعضي مانند سخنگوي شوراي نگهبان چنين واکنش نشان مي‌دهند: پيشنهاد رييس جمهور کارشناسي نشده بود اما مگر تأکيد «عالي‌ترين مقام رسمي کشور پس از مقام رهبري» - عين تعبير قانون اساسي براي رييس جمهوري - بر اجراي اصل 59 قانون اساسي تنها يک پيشنهاد است؟
قضيه البته پيچيده نيست. مجري قانون اساسي يا مقامي که موظف به اجراي قانون اساسي است بر اجراي يکي از اصول همين قانون اساسي - و نه قانون اساسي ايالات متحده يا افغانستان يا عراق - تأکيد دارد تا موضوعات کلان اختلافي و مربوط به منافع عمومي با مراجعه مستقيم به آراي عمومي حل و فصل شود اما سخنگوي شوراي نگهبانِ قانون اساسي مي‌گويد کارشناسي نشده بود.
آيا منظور آقاي کدخدايي اين است که دولتي که صدها هزار کارمند حقوق بگير و رييس جمهوري که معاون و مشاور و تحصيلات و تشکيلات حقوقي و صبغه حوزوي و دانشگاهي دارد از درک اصل مصرح قانون اساسي ناتوان است يا کارشناس قانون اساسي ندارد يا رييس جمهور مملکت با 24 ميليون رأي صلاحيت اظهار نظر در امور مملکتي را ندارد؟ يا منظورشان اين است که قبل از طرح هر موضوعي که به قانون اساسي مربوط باشد بايد با شوراي نگهبان مشورت يا کسب اجازه کنند؟
به نظر مي‌رسد حساسيت بر سر همه پرسي به خاطر اين باشد که:
اولا اين تصور غالب است که رفراندوم درباره اصول صورت مي‌پذيرد در حالي که يک موضوع خاص مانند «قطع يا ادامه پرداخت يارانه نقدي» يا «ادامه معافيت يا دريافت ماليات از برخي نهاد ها» يا واگذاري‌ها يا مسايل ديگر مي‌تواند به آراي عمومي گذاشته شود.
هزينه تصميمات را مردم مي‌پردازند و درباره پول خودشان يا سهم خودشان که حق دارند نظر بدهند. مگر 11 هزار ميليارد تومان از بودجه عمومي بابت سپرده گذاران صندوق‌هاي ورشکسته پرداخت نشده يا نمي‌شود؟ اين پول کيست؟
ثانيا ترجيح مي‌دهند نظر دولت و حاميان گفتمان اصلاحي يا اعتدال گرايي تنها در قالب لايحه يا طرح باشند تا لابد بتوانند مثل لوايح دو قلو در دوران دولت و مجلس اصلاحات رد کنند يا روح آن را تغيير دهند؛ در حالي که وقتي در يک همه پرسي مثلا 90 درصد مردم صريح و روشن بخواهند که از همه ماليات اخذ شود ديگر جاي تغيير و حک و اصلاح باقي نمي‌ماند.
نمي‌شود که مردماني بام تا شام کار کنند و ماليات بپردازند و برخي نپردازند. نمي‌شود که پيمانکاران بخش خصوصي در تنگنا باشند و بابت تسهيلات دريافتي به بانک‌هاي اسلامي بهره بدهند و انحصار جاي ديگر شکل بگيرد.
پرسيدن اينها از مردم گناه است؟ ذنب لايغفر است؟ ارکان عرش را به لرزه درمي‌آورد؟ ايمان مردم را ضايع و زايل مي‌کند يا اساسا باوري به مردم ندارند؟ در همين تهران اگر از مردم پرسيده مي‌شد که موافقيد عوارض بپردازيد که راه رسيدن به لواسان آسان شود يا به هيات‌ها کمک کنند يا مي‌خواهيد شهرداري سينما و پارک بسازد بهتر نبود؟
بودجه امانتي است در دست حاکمان و براي دخل و تصرف در آن از صاحب مال نمي‌توان سوال کرد؟ چگونه است که وکالتا مي‌توان پرسيد و اصالتا نمي‌توان؟
سخنگوي شوراي نگهبان مي‌گويد: موضوع مربوط به قوه مقننه است اما توضيح نمي‌دهد منظور ايشان از قوه مقننه کيست. اگر مجلس شوراي اسلامي به تنهايي است که در قانون اساسي قيد شده تقاضاي همه پرسي بايد به تصويب دو سوم برسد و اگر تصويب کنند شوراي نگهبان تأييد مي‌کند يا رد؟
يا منظورشان از قوه مقننه خودشان هستند. درست است که تسامحا از رييس مجلس به عنوان رييس قوه مقننه ياد مي‌شود اما از يک سو ديگران - شوراي عالي انقلاب فرهنگي، شوراي عالي فضاي مجازي و گاهي حتي مجمع تشخيص مصلحت نظام - نيز قانون گذاري مي‌کنند و از جانب ديگر اين ديدگاه هم وجود دارد که قوه مقننه واقعي در ايران شوراي نگهبان است که قبل و حين و بعد از انتخابات در ترکيب مجلس دخالت دارد و تأييد و رد مصوبات مجلس با اين نهاد است.
پيام اصول گرايان به رييس جمهوري روشن است:
- کارهاي تدارکاتي را انجام بده و بودجه ما و نان و آب مردم را تأمين کن و اگر نظري داري لايحه بفرست تا رد کنيم!
همه پرسي اما بر فراز اين دو انتظار ايستاده است.
مقامات اجرايي در دنيا امور را با فرمان و قانون سامان مي‌دهند. به روحاني اما به تصريح يا به تلويح مي‌گويند نه فرمان بده نه در پي قانون باش اما پول بياور!
تصميم درباره برخي موضوعات مانند يارانه نقدي يا معافيت‌هاي مالياتي يا گران شدن سوخت در قبال امتيازي ديگر فراتر از توان کارشناسي و پشتوانه اي مجلس شوراي اسلامي است و مراجعه به آراي عمومي خيلي از مشکلات را حل مي‌کند.
آقايان! همکاري کنيد. الزاما سياسي نيست. چالش‌ها متنوع است. همه پرسي درباره يک موضوع خاص به نفع خودتان هم هست، زيرا اگر اين احساس درگيرد که از درون چارچوب‌هاي موجود راهکاري يافت نمي‌شود به نفع هيچ کس نيست.»
انتهاي پيام

برچسب ها: همه‌پرسي
کد مطلب: 77966 داغ کن - کلوب دات کامارسال به فیسبوکارسال به مای اسپیسارسال به Stumble Uponارسال به Diggارسال به Deliciousارسال به Redditارسال به Google+ارسال به Google

تعداد توصیه ها:0
ارسال به ديگران چاپ با عکس

 نظرات شما
نام:
پست الکترونيک:
متن: *
Protected by FormShield
کد امنیتی: *
بانک ملت
بانک آينده
بانک سپه
پست بانک
محک
بانک گردشگري
خبر ايران